Nineveh, een ruïnestad bij het hedendaagse Mosul in Noord-Irak, was één van de oudste en grootste steden van de oudheid. De stad werd zesduizend jaar voor onze jaartelling gesticht. Tijdens de regeerperiode van koning Sanherib (704-681 BC) maakte de stad een enorme bloeiperiode door. Hij benoemde Nineveh tot Assyrische hoofdstad en vestigde daar zijn koninklijke paleis. Zijn woning kleedde hij aan met  kostbare reliëfs waarop hij veldslagen en overwinningstochten liet uitbeelden.

Ook in de Bijbel speelt Nineveh een belangrijke rol. Het wordt beschreven als een stad waar je niet wilt zijn:  gevangenen en vijanden kregen een ruwe behandeling en aan bloedvergieten dankten zij hun rijkdom. Met Ishtar, de godin van liefde en oorlog, moest worden afgerekend. De profeet Jona kondigde de vernietiging van de stad aan, maar het berouw van de inwoners maakte deze vloek ongedaan. Niet veel later werd koning Sanherib vermoord en kwam de onveranderde stad alsnog ten val. Het jaar van de verwoesting is geschat op 630 BC; een kleitablet met spijkerschrift vertelt gedetailleerd over deze gebeurtenis.

Assyrische heersers geloofden dat de glorie van Nineveh voor altijd zou duren. Nadat de Meden de stad innamen en door vuur verwoestten, veranderde het in een geheimzinnige ruïnestad. Historici braken er hun hoofd over, totdat een Engelsman in 1846 op overblijfselen stuitte. Opgravingen onthulden vele schatten. Zo werden een tien meter lange verdedigingsmuur, ingenieuze watersystemen en beeldhouwwerken opgegraven.  En de muren van Sanheribs paleis. Die zijn tegenwoordig te bewonderen in het British Museum in Londen.